Yapay Beka

He mi…

Şimdi bir şey çıkarmışlar, adına da yapay zekâ demişler.

Bizim köyde zekâ zaten az, bir de yapayını mı getirdiniz?

Soruyon, tak diye cevabı yapıştırıyo.

Ne düşünme var, ne kafa patlatma.

Biz eskiden bir meseleyi çözecem diye üç gün dolanırdık,

şimdi çocuk diyo ki:

“Dur emmi, telefona soralım.”

Telefon da olmuş köyün en bilmişi.

Ula biz niye okuduk o kadar?

Defter tuttuk, kalem eskittik, dirsek çürüttük.

Demek ki hepsi boşunaymış,

meğer işin kolayı prizdeymiş.

Bak hele şuna, milleti de işinden edecek diyorlar.

Fabrikada adam duracak, makine çalışacak.

Yarın kahvede çayı da robot söylerse şaşmam.

“Abi açık mı, demli mi?” der,

biz de utanır “farketmez” deriz.

Bir de her haltı biliyo kerata.

Nerdesin, ne yedin, ne baktın…

Hanım bu kadar takip etmiyo adamı.

Bu bildikçe insan ürküyo,

sanki evin duvarı dile gelmiş de seni gözetliyo.

Milletin de işine geldi ha!

Tembellik diz boyu.

Yazı yazacan → yapay zekâ.

Ödev yapacan → yapay zekâ.

Düşünecen → yok, onu iptal etmişler.

Sonra da diyoruz ki:

“Bu gençlerde niye gayret yok?”

E gayreti fişten çekmişiz haberimiz yok.

Teknoloji iyi hoş da emmi…

Kağnıya jet motoru takmışız ama

nereye gittiğimizi soran yok.

Korkum o ki,

biz makineyi akıllandıracağız derken

kendimiz iyice saflaşmayalım.