Miting Değil, Bir Arayış Alanıydı

Cumhuriyet Halk Partisi’nin İstanbul Büyükşehir Belediye (İBB) Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun tutuklanmasının ardından başlattığı “Millet İradesine Sahip Çıkıyor” mitingleri sürüyor.

Serinin Kocaeli ayağı, dün (Cumartesi) CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in katılımıyla İzmit Real AVM otopark alanında gerçekleştirildi. Miting alanı saatler öncesinden dolarken, vatandaşlar yoğun katılım gösterdi.

Kocaeli’deki o kalabalığa “miting” demek aslında eksik kalır.

Çünkü o gün orada toplanan kalabalık, bir siyasi gösteriden çok, uzun süredir biriken bir hayat yorgunluğunun sokağa taşmış haliydi.

Sıcak havanında etkisiyle alan doluydu ama bu kalabalık coşkudan değil, geçim sıkıntısından, gelecek kaygısından, umutsuzlukla umut arasında sıkışmış bir arayıştan besleniyordu.

Özgür Özel kürsüye çıktığında hava Ramazan rehavetine yakındı ama meydanda bir yorgunluk değil, bir dikkat vardı. İnsanlar bağırmak için değil, dinlemek için gelmişti. Espriler alkış aldı, mesajlar sessizlikle dinlendi. Bu bile tek başına çok şey anlatıyordu: Toplum artık slogan değil, çözüm duymak istiyor.

Partililerden çok halk vardı alanda. Bayraklardan çok yüzler dikkat çekiyordu. Ve en çarpıcı görüntü: emekliler… Bastonla yürüyenler, koluna girilerek alana getirilenler, sessizce bir köşede bekleyen yaşlı insanlar…

Bu bir siyasi katılım değil, adeta bir “biz buradayız” deme haliydi. Görünmek, var olmak, unutulmadığını hissetmek…

Organizasyon kusursuza yakındı. Girişler kontrollüydü, güvenlik sakindi, sağlık ekipleri hazırdı. Kısa süreli baygınlıklar yaşandı ama panik olmadı, kriz büyümedi. Bu bile başlı başına önemliydi. Çünkü büyük kalabalıkların en kırılgan anı girişlerdir. O gün ise düzen vardı, plan vardı, disiplin vardı.

Basın için kurulan platformdan alanı izlerken şunu net gördüm: Bu kalabalık bir parti için değil, bir umut ihtiyacı için toplanmıştı.

Ekrem İmamoğlu’nun mesajı okunduğunda meydandaki sessizlik çok şey anlattı. Alkıştan çok dikkat vardı. Tepkiden çok sahiplenme hissi vardı…

İnsanlar bir kişiyi değil, bir adalet duygusunu dinliyordu.

Konuşmaların en sert yerleri ekonomi ve hizmet adaletsizliği oldu. “Vergiyi kepçeyle toplayıp, hizmeti çay kaşığıyla vermek” sözü alkış aldı çünkü bu cümle slogan değil, yaşanmışlıktı. Kocaeli’nin üreten, vergi veren ama karşılığını alamayan bir şehir olduğu gerçeği meydanda karşılık buldu.

Kartepe üzerinden yapılan çevre vurgusu ise mitingin siyaset üstü anlarından biriydi. Hurda demir-çelik tartışması, artık bir parti meselesi değil, yaşam alanı meselesi olarak okunuyordu. Bu noktada yapılan çağrıların hedefi de sembolikti: Tarkan. Çünkü artık toplum, sanatçıdan bile politik değil, vicdani pozisyon bekliyor.

Dikkat çeken bir başka detay ise kulis yapan siyasetçilerdi. Halk meydandaydı, bazıları hâlâ kulisteydi. Bu da başka bir fotoğraf karesiydi aslında: Siyaset ile toplum arasındaki mesafe hâlâ kapanmış değil.

Sonuçta dün Kocaeli’de olan şey şuydu:

Bu bir gövde gösterisi değildi.

Bu bir güç gösterisi değildi.

Bu bir parti mitingi hiç değildi.

Bu, geçim derdiyle yorulmuş bir toplumun,

adalet arayan bir kitlenin,

umut ihtiyacı duyan insanların

sessiz ama kalabalık biz “buradayız” mesaj idi. 

Ve belki de en net fotoğraf şuydu:

İnsanlar siyaset için değil,

yarın için oradaydı.