İnsan Kaldı Mı?

Bir zamanlar komşunun kapısı kilit istemezdi. Şimdi aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bile bilmiyor. Selam vermek zayıflık, dürüst olmak saflık, vicdanlı olmak enayilik sayılır oldu.

Toplum öyle bir hâle geldi ki; sevginin yerini çıkar, saygının yerini kibir aldı. Kimse kimsenin elinden tutmuyor, aksine ayağına basıp yükselmeye çalışıyor. Başkasının başarısını alkışlamak yerine tökezlemesini bekleyenler çoğaldı. İnsanlar artık omuz vermiyor; kuyu kazıyor.

Eskiden "Komşusu açken tok yatan bizden değildir." denirdi. Bugün ise komşunun açlığını fırsata çevirmeye çalışanlar var. Birinin işi rast gitse içten içe rahatsız olan, başına bir musibet gelse gizliden sevinen bir anlayış türedi.

Sözde teknoloji ilerledi ama gönüller geriledi. Parmaklarımız ekranlarda hızlı, vicdanlarımız ise merhamette yavaş kaldı. Yüzlerce takipçi var ama bir derdini dinleyecek tek dost yok. Kalabalıkların içinde yalnız, gürültünün içinde sessiz kaldık.

En acısı da kötülüğün normalleşmesi... Yalana "uyanıklık", haksızlığa "beceriklilik", çıkarcılığa ise "hayat mücadelesi" denir oldu. Doğruyu söyleyen suçlu, eğriyi yapan akıllı ilan ediliyor.

Oysa toplumu ayakta tutan beton binalar değil; sevgi, saygı, güven ve adalettir. Bunlar yıkıldığında geriye sadece birbirine yabancılaşmış insanlar kalır.

Kuyu kazanlar şunu unutmasın: Her kazılan çukur, bir gün kazanın da önüne çıkar. İnsan, başkasını düşürerek yükselemez. Çünkü gerçek büyüklük, ezmekte değil; yaşatmaktadır.

Vefai der ki:

İnsanlık ölmez ama ihmalle can çekişir. Sevgi ekmeyenler, nefret biçmeye mahkûmdur. Saygının olmadığı yerde huzur, vicdanın sustuğu yerde ise gelecek olmaz.