Aynı Memlekette İki Ayrı Dünya

Bir tarafta sofraya oturmadan önce hangi restorana gidileceğini düşünenler var… Öbür tarafta sofraya ne koyacağını düşünenler...

Bir tarafta "Bu yaz Bodrum mu, Dubrovnik mi?" diye kafa yoranlar var… Öbür tarafta "Bu ay kira mı ödeyeyim, elektrik mi?" diye geceleri tavana bakanlar...

Eskiden zenginle fakirin arasında bir dere vardı. Şimdi o dere büyüdü, büyüdü, büyüdü... Uçurum oldu. Bir taraf dağın tepesinde mangal yakıyor, öbür taraf aşağıda dumanını seyrediyor.

Mahallenin kahvesine otur da dinle. Bir masada emekli amca çayını karıştırırken:

"Doğalgaz faturası geldi mi?" diyor.

Yanındaki ekliyor:

"Markete girdim, iki poşet aldım, maaşın yarısı gitti."

Başka biri:

"Çocuğun okul masrafı çıktı, kredi kartına yükledik."

Onların gündemi hayat mücadelesi...

Ama öteki dünyanın sohbeti başka:

"Arsayı biraz daha bekletelim."

"Borsa bu ay güzel kazandırdı."

"Yazlıkta tadilat yaptıracağız."

"Yeni araba siparişi verdik."

Sanki aynı ülkenin insanları değil de iki ayrı gezegenin sakinleri...

Birinin derdi ay sonunu görmek, diğerinin derdi yatırımın yüzde kaç kazandırdığı.

Asıl tehlike ise cebin boş olması değil; halden anlamanın boşalmasıdır.

Çünkü tok olan açın halini unutursa, zengin olan yoksulun derdini duymazsa, toplumun mayası çatlamaya başlar

Bugün bazıları pazara çıkınca fiyat etiketine bile bakmıyor. Bazıları ise etikete bakıp sessizce geri bırakıyor. O sessizlik var ya... İşte en ağır çığlık odur.

Memleket öyle bir yere geldi ki...

Zengin kesim "Enflasyon düştü mü?" haberlerde görüyor.

Yoksul kesim ise enflasyonu her sabah ekmek alırken, her akşam marketten çıkarken yaşıyor.

Birinin hesabı yatırım hesabı...

Diğerinin hesabı kasada ödenemeyen hesap...

Birinin cüzdanı şiştikçe diğerinin pazarı küçülüyor.

Ve ne yazık ki aradaki mesafe kilometrelerle değil, hayat şartlarıyla ölçülüyor.

Halk arasında bir söz vardır:

"Tokun gözüne uyku, açın gözüne sabah girmez."

Bugün milyonlarca insanın derdi lüks değil; insanca yaşamaktır.

Çünkü insan, tatil yapamadığı için değil; emeğinin karşılığını alamadığı için yorulur.

Ve unutulmamalıdır ki bir memlekette zenginlik arttıkça değil, yoksulluk azaldıkça huzur gelir.

Yoksa aynı gökyüzünün altında yaşarız da...

Birimiz yıldızları seyrederiz,

Birimiz çatısı akmasın diye yağmuru bekleriz.