Post Kavgası

Memlekette post bol, oturan çok; kalkmak yok.

Her kademede bir post, her postun başında üç kişi. Biri oturmuş, ikisi beklemede. Biri de “Ben zaten oraya layığım” diye uzaktan bağırıyor.

İnsanlar yarın ölmeyecekmiş gibi kavga ediyor.

Sanki Azrail de mesaiye bağlı çalışıyor, hafta sonu gelmeyecek.

Sanki kefenin cebi var, postu da beraberinde götürecek.

Devlette post kavgası…

“Benim adamım”, “Senin adamın”, “Bizim çocuk” üçgeninde dönen bir satranç. Taşlar insan, hamleler vicdan dışı.

Öyle bir tutunuyorlar ki koltuğa, sanki vida atmışlar omurgalarına. Kalk desen, bel fıtığı bahanesi hazır.

Özel sektörde fark mı var?

Yok canım, sadece takım elbise başka.

Aynı dirsek, aynı çelme, aynı yüzsüzlük.

Yukarı çıkmak için alttakinin omzuna basmak serbest, ama biri sana basınca “etik” hatırlanıyor.

Mahallede bile post kavgası var artık.

Apartman yöneticiliği, dernek başkanlığı, WhatsApp grup adminliği…

Yetki bir parmak büyüyünce ego iki metre uzuyor.

Bir tuşluk yetkiyle firavun kesilenleri gördük biz.

En acısı ne biliyor musun?

İnsanlar insanlığı unutmuş.

Bir selamı esirgeyip, bir koltuğu kutsallaştırmışız.

Hal hatır sormak zül, makam sormak farz olmuş.

Herkes bir yerlere gelsin diye birilerini bir yerlerden itiyor.

Ama kimse dönüp de “Ne oldum?” demiyor, herkes “Ne olacağım?” derdinde.

Oysa ne olacağımız belli:

Üç metre bez, iki metre toprak.

Post da kalıyor, kavga da.

Ama gel gör ki…

İnsan yine de kavga ediyor.

Yarın ölmeyecekmiş gibi kırıyor, üzülmeyecekmiş gibi incitiyor.

Sonra da “Dünya çok kötü” diyor.

Dünya kötü değil be kardeşim, biz postu fazla sevdik.

Bir gün o koltuk boş kalacak.

İster devlet olsun ister özel, ister büyük makam ister küçük post.

Ve kimse “Ne iyi otururdu” demeyecek.

Varsa yoksa:

“İnsan mıydı, değil miydi?”

İşte asıl kavga orada kazanılıyor.

Ama o postun kavgasına pek düşen yok.

Vesselam..