Peçeliler

Eskiden insan dediğin, bir fikri olurdu.

Yanlış da olsa "Ben buyum!" derdi, dimdik dururdu.

Şimdi?

Bir gün mavi, ertesi gün yeşil…

Bir bakmışsın sabah başka, akşam başka.

Yarın ne olacağı meçhul!

Sanki bir peçe var yüzlerinde,kapatınca başka açınca başka.

Artık kimsenin ideali, inancı, duruşu yok.

Herkes “günün rengine” göre kılıf değiştiriyor.

Kimin neye inandığı değil, kimin yanında durarak daha çok alkış alacağı önemli.

Vicdanlar rafa kalktı, mertlik modası geçti.

Bir yürek yangınına değil, menfaate göre konuşan bir nesil çıktı karşımıza.

Bir zamanlar “adam gibi adam” diye bir tabir vardı.

Şimdi “adam gibi görünmeyi” becerenler makbul.

Bir laf duydum geçenlerde, tam yerine oturuyor:

Ama yürek kalmadı ki...

Ne ideali var bu toplumun, ne karakteri.

Duruş dediğin şey, rüzgâr gülü gibi döner oldu.

Hangi rüzgâr sert eserse, herkes o yöne eğiliyor.

Korkaklık, çıkarcılık, ikiyüzlülük...

Yeni zamanın en geçerli meziyetleri bunlar oldu.

Bugün bir araya gelip ülke kurtaranlar,

yarın menfaat bozulunca birbirinin kuyusunu kazıyor.

Sözde “dava adamları” her yeni makamda yeni bir kimlik giyiyor.

Biraz cesaretle, biraz vicdanla ayakta duracaklarına

üç kuruşluk menfaat uğruna kendini satan tipler türedi.

İdealsiz insan, köksüz ağaç gibidir.

Bir rüzgârda devrilir, bir fırtınada sürüklenir gider.

Ama unutmamak gerek:

Duruşu olanın kaderi zordur, ama alnı her zaman tertemizdir.

Vesselam.