Nakte Vefa

Sokaklara bakıyorum… İnsanların yüzlerinde artık eski sıcaklığın zerresi yok. Bir selamın değeri kalmadı, bir gönül almanın kıymeti unutuldu. Ama bir marka ayakkabı görünce gözler parlıyor; bir kişinin içi değil, cüzdanı tartılıyor. Devir, insanı değil üzerindeki etiketi okuyanların devri oldu.

Eskiden “insana vefa göster, gönlünü hoş tut” derlerdi. Şimdi “markanı göster, havanı sür” diyorlar. Birinin derdini dinlemek ağır geliyor ama sosyal medyada pahalı bir kahve paylaşmak gurur veriyor. Çünkü bu çağ biraz garip, biraz acı… Paranın hatırı var ama insanın yok. Bir ceket alırken elli kere düşünenler, bir dostunun kalbini kırarken hiç düşünmez oldu.

Artık vefa, vicdan, sadakat gibi kelimeler nostalji rafında tozlanıyor. İnsanların birbirine verdiği değer, etiket fiyatıyla ölçülüyor. Kimsenin kalbinde merhamet değil; elinde fiyat etiketi dolaşıyor. “Benimle işin var mı?” diye sormuyor kimse. “Benimle işin biterse ne çıkar?” diye soruyor.

Her şey maddiyat olmuş… Birinin kalbini kırıp, sonra pahalı bir hediye alarak gönül aldığını sananların dünyası burası. Oysa insanı insan yapan para değil, duruşudur. Ama ne yazık ki duruşu olmayanların sesi daha çok çıkıyor artık.

En acısı da şu: Toplum zenginleşmedi, sadece hırslandı. Değerler çoğalmadı, sadece değişti. Vefası olmayanın cebine para doldu, gönlü boş kaldı. Biz de hâlâ “insanız” diye geçiniyoruz.

Belki bir gün insanlar yeniden hatırlar; para harcanır, elbise eskir, gösteriş solar… Ama vefa, doğru insanda ölmez. Yeter ki unutmayalım: Paranın satın alamadığı tek şey, insan olma erdemidir.

Vesselam..