Kızını Sevmeyen Dizini Döver

Ata Erki Değil, Aile Erki: Dizini Dövmekten Sevgiyi Göstermeye Kız Çocuklarımız

Dil, toplumun aynasıdır; zaman geçtikçe değişen zihniyetler, atasözlerimizin ve deyimlerimizin de dönüşmesine vesile olur. Kuşaklar boyunca kulaklarımıza yer eden, geleneksel aile yapısının ve kuralcı terbiyenin bir sembolü haline gelen o meşhur sözü hepimiz hatırlarız: "Kızını dövmeyen, dizini döver."

Oysa bugün, değişen dünyanın ve dönüşen toplumsal bilincin ışığında bu ifade tam tersi ve çok daha hakiki bir form kazandı: "Kızını sevmeyen, dizini döver."

Peki, bizi "şiddet ve baskı" odaklı bir terbiye anlayışından "sevgi, merhamet ve özgürleştirme" odaklı bir aile bağlama getiren bu süreç nasıl şekillendi? Osmanlı’dan günümüze kız çocuklarımızın toplumdaki yeri nasıl değişti?

Osmanlı’dan Günümüze: Eğitimin ve Birey Olmanın Evrimi

Osmanlı İmparatorluğu dönemi, kız çocuklarının konumlandırılması açısından tek bir kalıba sığdırılamayacak kadar katmanlıdır. Sarayda ve konaklarda yetişen kız çocukları hususi dersler, edebiyat ve hat eğitimi alırken; halk arasında kız çocukları daha çok ev içi sorumluluklar ve geleneksel motiflerle büyütülürdü. Ancak 19. yüzyıldaki Tanzimat Dönemi ile birlikte çok kritik bir kırılma yaşandı. Cevri Usta İnas Rüştiyesi gibi kız okullarının açılması ve ardından 1914’te kızlar için üniversite kapılarını açan İnas Darülfünunu’nun kurulması, kız çocuklarının sadece "evlat" değil, eğitimli birer "birey" olma yolculuğunu başlattı.

Cumhuriyet’in ilanıyla birlikte ise bu süreç köklü bir devrime dönüştü. Tevhidi Tedrisat Kanunu (Öğretim Birliği) ve Türk Medeni Kanunu ile kız çocukları erkek çocuklarıyla eşit eğitim hakkına, mirasta ve sosyal hayatta eşit statüye kavuştu.

"Dövmekten" "Sevmeye": Yanlış Eğitimin Olumsuz, Sevgisizliğin Yıkıcı Etkileri

Eski anlayıştaki "Kızını dövmeyen dizini döver" yaklaşımı, disiplini korku ve baskıyla sağlama yanılgısına dayanıyordu.

Baskıcı Anlayışın Olumsuz Etkileri:

Korkuyla büyütülen kız çocukları; özgüvensiz, kendi kararlarını almaktan çekinen, karşılaştıkları haksızlıklara boyun eğmeye yatkın bireyler haline geldiler. Disiplin adı altında uygulanan duygusal ya da fiziksel şiddet, ne yazık ki nesilden nesile aktarılan travmalara yol açtı.

Sevgi ve Şefkatin Olumlu Etkileri:

Günümüzün doğrusu olan "Kızını sevmeyen dizini döver" anlayışı ise şunu söyler: Sevgi görmeyen, takdir edilmeyen ve koşulsuz kabul edilmeyen bir çocuk; hayat karşısında savunmasız kalır. Babasından, annesinden sevgi ve saygı gören bir kız çocuğu; hayatı boyunca kendi değerinin farkında olur. Kendini ezdirmez, hayallerinin peşinden koşar, yeteneklerini cesurca ortaya koyar.

Kızına sevgisini esirgeyen bir anne-baba; yarın onun yanlış ilişkilerde, eksik özgüvende veya bastırılmış duygularda kayboluşunu izlerken esas "dizini döven" taraf olur.

Bir Kız Çocuğu Değişir, Dünya Değişir

Görüyoruz ki; bilimde, sanatta, sporda ve akademide göğsümüzü kabartan kadınların arkasında hep çocukken ellerinden tutulmuş, fikirlerine değer verilmiş ve koşulsuzca sevilmiş o küçük kız çocukları var.

Onları baskıyla değil; akılla, ilimle, özgürlükle ve hepsinden önemlisi sınırsız bir sevgiyle büyütmek geleceğimize yapacağımız en büyük yatırımdır.

Bu vesileyle; kendi ayakları üzerinde duran, hayallerinin sınırı olmayan, dünyayı güzelleştirecek tüm geleceğimizin mimarı kız çocuklarımızın 11 Ekim Dünya Kız Çocukları Günü’nü yürekten kutluyorum. Sevgiyle, adaletle ve eşitlikle büyüdükleri bir dünya dileğiyle...

Ben de bir güçsüz annenin hep güçlü olmak zorunda olan kız çocuğu Nurdane BUDAK MÜLKEM

Bu yazımı müstakbel Dr. Kızım Merve Sultan MÜLKEM ve oğlumun eşi kızım Uzm.Dr.Balça CENGİZ MÜLKEM ‘e ithaf ediyorum.. bilsinler ki onların her zaman güçlü ve yanlarında olan bir annesi olacak…