Bir Günlük Birlik Bile Fazla Geldi

Bugün 23 Nisan.

Hani şu takvim yapraklarında sadece bir tarih olmayan…

Hani şu, bir milletin “artık söz benim” dediği gün…

Hani şu, çocuklara bırakılan en büyük miras…

Ama…

Bu yıl o günün sabahına biraz eksik uyandık.

Biraz kırgın, biraz yorgun, biraz da gereğinden fazla gergin…

Çünkü olması gereken neydi?

Kenetlenmek.

Ne yaptık?

Ayrıştık.

23 Nisan dediğin; ortak paydadır.

Ama biz yine ortak paydayı tartışmaya açtık.

Kocaeli’de bir billboard…

Eksik bir fotoğraf…

Sonra o eksiği kapatmaya çalışan bir hamle…

Ve hop… Yeni bir tartışma.

Durup sormak lazım:

Biz neyi büyütüyoruz?

Eksikleri mi?

Yoksa bizi biz yapan değerleri mi?

23 Nisan, sadece bir çocuk bayramı değildir.

23 Nisan, bir milletin iradesidir.

23 Nisan, bu ülkenin tapusudur.

Ve o tapunun altında bir imza vardır.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk.

Bunu yok saymak da…

Bunu tartışmaya açmak da…

Aynı derecede ağır bir hatadır.

Çünkü bazı şeyler tartışılmaz.

Hatırlanır.

Saygıyla anılır.

Ve korunur.

Bir yandan da memleket…

Her sabah yeni bir acıyla uyanıyor.

Kahramanmaraş…

Gençler… Öğretmenler… Yarım kalan hayatlar…

Ardından başka bir acı, başka bir gündem…

Ve sosyal medyada büyüyen öfke…

Klavye başında yükselen sesler…

Gerçekte ise derinleşen sessizlik…

Toplumun ruhu yoruluyor.

Yıllarca dışarıdan yapılamayan ne varsa…

Şimdi içeriden deneniyor.

Kutuplaştırarak…

Ayrıştırarak…

Birbirine düşürerek…

Ama hesap edilmeyen bir şey var.

Bu milletin mayası.

Sağduyu.

Adaletin bir gün yerini bulacağına inanmak zorundayız.

Kurumlara yeniden güvenmek zorundayız.

En önemlisi…

Birbirimizi düşman gibi görmekten vazgeçmek zorundayız.

Çünkü güven yoksa…

Toplum da yoktur.

Gelecek de yoktur.

Bugün sorumluluk herkesin.

Sadece iktidarın değil.

Sadece muhalefetin değil.

Sadece yönetenlerin değil.

Hepimizin.

Çünkü siyaset, ayrıştırdıkça değil…

Birleştirdikçe anlamlıdır.

Ve bugün…

23 Nisan.

Bu bayramın gölgelenmesine izin vermeyin.

Çocukların yüzü asılmasın.

Çünkü onların gözünde hâlâ umut var.

Hâlâ saf, hâlâ temiz…

Ve o umut…

Bizim son şansımız olabilir.

23 Nisan’ın ruhu;

Bir çocuğun gülüşünde saklıdır.

O gülüşü koruyabiliyorsak…

Hâlâ bir şeyleri doğru yapıyoruz demektir.

Kavga bırakmayalım onlara.

Huzur bırakalım.

Ayrılık bırakmayalım.

Birlik bırakalım.

Bugün 23 Nisan.

Hatırlayalım.

Anlayalım.

Ve en azından bugün…

Aynı tarafta durmayı deneyelim.

Bayram kutlu olsun.